Podobnie jak poprzednia misja i ta miała na celu umieszczenie na orbicie satelity (Pegasus 2). Misja zakończyła się sukcesem – wszystkie zadania zostały zrealizowane. Niezawodność układu diagnostycznego wyniosła 99,4%. Start fotografowało 79 kamer naziemnych. Spośród nich trzy uległy awarii, w czwartej zawiódł zegar, a kolejne cztery dostarczały obraz z zegarem nienadającym się do odczytania. W 634,15 sekundzie lotu drugi stopień rakiety, IU i makieta statku Apollo zaczęły okrążać Ziemię. Osłona modułu dowodzenia (BPC) została oddzielona w 812,10 sekundzie lotu, dziesięć sekund po zapłonie silników drugiego stopnia rakiety.
Makieta statku Apollo krążyła po orbicie okołoziemskiej jeszcze przez ponad 24 lata. Spłonęła przy wejściu w atmosferę 8 lipca 1989.
Pegasus 2
Satelita został umieszczony na orbicie bez problemów. Podobnie jak inne satelity serii Pegasus, nie odłączył się on od drugiego członu rakiety, lecz razem z nim krążył po orbicie. Pokładowy system telewizyjny przekazywał na Ziemię obraz podczas rozkładania paneli satelity. Panele zostały rozłożone, wszystkie systemy działały sprawnie, a parametry lotu mieściły się w normie.