W 1154 arcybiskup Nifont ponownie przybył do Suzdala, by zaprosić do objęcia władzy w księstwie nowogrodzkim Mścisława, syna Jerzego Dołgorukiego. Zmarł dwa lata później w Kijowie, gdzie udał się, by witać nowego, mianowanego przez patriarchę Konstantynopola metropolitę Konstantego. Latopis Ipatjewski opisuje go jako krzewiciela wiary, zaś Pierwszy Latopis Nowogrodzki podkreśla jego działalność na rzecz budowy nowych świątyń, w tym wzniesienie murowanej cerkwi Chrystusa Zbawiciela w Pskowie, cerkwi św. Klemensa w Ładodze oraz upiększenie soboru Mądrości Bożej w Nowogrodzie.
Według Dmitrija Lichaczowa zainicjował redakcję jawnie antyksiążęcej kroniki Sofijskij wriemiennik. Jest również współautorem odpowiedzi na pytania poświęcone cerkiewnym obrzędom i prawu kanonicznemu, wydanymi jako pt. Woprosy Kiriaka, Sawwy i Ilii c otwietami Nifonta, jepiskopa Nowgorodskogo, i drugich ijerarchiczeskich lic.
Został pochowany w Dalekich Pieczarach monasteru Kijowsko-Pieczerskiego, następnie jego szczątki przeniesiono do Bliższych PieczarСвятитель Нифонт, епископ Новгородский (+ 1156).
Kanonizowany przez Rosyjski Kościół Prawosławny. Jego wspomnienie obchodzone jest w trzecią niedzielę po Pięćdziesiątnicy razem z Soborem Świętych Nowogrodzkich oraz 8 kwietnia.
Przypisy
Kategoria:Zmarli w 1156 Kategoria:Zakonnicy Ławry Pieczerskiej Kategoria:Biskupi nowogrodzcy Kategoria:Święci prawosławni