Po dojściu do władzy bolszewików w Rosji wsparcie rosyjskie dla Patriarchatu Antiochii zostało przerwane. Mimo to patriarcha Grzegorz IV utrzymywał kontakty z patriarchą moskiewskim i całej Rusi Tichonem, a następnie z zastępcą (locum tenens) Patriarchatu Moskiewskiego metropolitą Sergiuszem. W odróżnieniu od patriarchy Konstantynopola potępił powstanie Żywej Cerkwi. Sympatyzował z arabskim ruchem nacjonalistycznym i opowiadał się za powstaniem jednego państwa arabskiego, pod panowaniem dynastii Haszymitów. Jako jeden z pierwszych uznał koronację Fajsala I na króla Wielkiej Syrii. Gdy Fajsal zapowiedział, że królestwo będzie państwem świeckim, a nie islamskim, nadającym równe prawa i obowiązki wyznawcom islamu, chrześcijaństwa i judaizmu, patriarcha polecił modlić się w intencji jego, syryjskiego wojska i jego dowódców.
Urząd patriarchy sprawował do śmierci w 1928.
Biegle władał literackim językiem arabskim, znał także język grecki, a w niewielkim stopniu język rosyjski i język turecki. Autor wierszy w języku arabskim. Interesował się matematyką, filozofią, logiką i historią.
Odznaczony orderem św. Aleksandra Newskiego I stopnia (1913).
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1859 Kategoria:Zmarli w 1928 Kategoria:Prawosławni patriarchowie Antiochii Kategoria:Syryjscy biskupi prawosławni Kategoria:Libańscy biskupi prawosławni Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie)