Pierwotnym celem ruchu Artamanów było wyparcie polskich sezonowych robotników rolnych, którzy pracowali jako tania siła robocza w majątkach ziemskich na wschodzie Niemiec (w 1926 r. było ich tam około 130 tysięcy). Organizacja dążyła także do ponownej aneksji terenów Polski, anektowanych wcześniej przez Niemcy w latach 1793 - 1918.
W szeregach Artamanów dominowały poglądy radykalnie prawicowe i nacjonalistyczne. Dowódcami grup w Bawarii byli m.in. Heinrich Himmler – późniejszy szef SS i Richard Walter Darré – w III Rzeszy Reichsbauernführer i minister Rzeszy do spraw wyżywienia i rolnictwa. Propagował on popularną później ideologię krwi i ziemi (Blut und Boden). Twierdził on, że w przeciwieństwie do nomadycznego żydostwa rasa nordycka jest prawdziwym twórcą kultury europejskiej, chłop niemiecki stanowi sprężynę dziejów, uosabia istotę niemieckiego żywiołu i jest jedynym stróżem niemieckiej jedności.
Przez skojarzenie chłopstwa z krwią nordycką Artamani stali się rasistami, których wrogami byli nie tylko Słowianie, ale przede wszystkim Żydzi. Żyd był dla nich symbolem skorumpowanego miasta.