najpierw następowało uroczyste ślubowanie na ocalałą banderę jachtu Zawisza Czarny.
Zasięg działalności Hufca obejmował Gdynię, Orłowo, Oksywie i Wejherowo. Ogółem liczył on ok. 40-60 harcerzy i harcerek. Jesienią 1942 roku doszło do aresztowań, które na krótko sparaliżowały działalność, m.in. 26 listopada ujęty został phm. Henryk Szymański. Kolejnymi komendantami THH byli Witold Nicki, a po nim Edmund Śmierzchalski. Po aresztowaniu Szymańskiego reaktywizacją struktur THH zajęli się Hubert Regliński ps. „Złoty Jeleń” oraz Józef Wawrzyńczyk ps. „Twarde Serce”. Wiosną 1943 roku Regliński został wcielony do skoszarowanej służby pracy, a pod koniec 1943 roku do Wehrmachtu. Pod koniec 1943 roku funkcję komendanta sprawowała kilkuosobowa Rada Hufca.
Od przełomu 1941/1942 kierownictwo THH miało kontakty z gdyńskimi strukturami Pomorskiej Chorągwi Szarych Szeregów (między innymi przez Zygmunta Narlocha) oraz z Inspektoratem Wybrzeże Armii Krajowej. Prawdopodobnie w 1942 roku zaowocowało to podporządkowaniem się obu organizacjom (według innego źródła podporządkowanie się AK miało miejsce rok później). Oba plutony THH przeformowane wówczas zostały w grupy specjalne z zadaniami dywersyjno-wywiadowczymi. Bezpośrednio podlegały one szefowi wywiadu Inspektoratu Wybrzeże AK Janowi Belau ps. „Mściwój”.