obiekt miał być usytuowany na końcu długiej alei na Koekelbergu. Ponieważ król był pod wrażeniem Bazyliki Sacré-Coeur w Paryżu, preferował budynek sakralny. thumb|left|Pierwszy, neogotycki projekt bazyliki autorstwa Pierre’a Langerocka 12 października 1905 roku położył kamień węgielny pod budowę bazyliki narodowej. Pierwszy projekt świątyni, sporządzony w 1903 roku przez Pierre’a Langerocka, przewidywał ogromny budynek w stylu neogotyckim, zgodnie z wyobrażeniem „idealnej katedry” Eugène’a Viollet-le-Duca. W chwili wybuchu I wojny światowej ukończono fundamenty świątyni. W swoim orędziu na Boże Narodzenie w 1914 roku kardynał Mercier wyraził nadzieję, iż budowa kościoła zostanie wznowiona, jak tylko nastanie pokój.
II etap budowy 29 czerwca 1919 roku władze i społeczeństwo potwierdziły wolę kontynuowania budowy, jednak pogorszenie sytuacji finansowej po wojnie spowodowało, iż trzeba było zrezygnować z projektu Langerocka. Nowy projekt sporządził architekt Albert Van Huffel z Gandawy. W 1925 roku otrzymał on za niego nagrodę Grand Prix w dziedzinie architektury prezentując model świątyni skali 1:40 na Międzynarodowej Wystawie Sztuki Dekoracyjnej i Wzornictwa w Paryżu. Od tego momentu stało się możliwe wznowienie budowy kościoła.