6 czerwca 1970 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji katowickiej ze stolicę tytularną Dagnum. Sakrę biskupią przyjął 15 sierpnia 1970 w katedrze katowickiej z rąk biskupa Herberta Bednorza. Był wikariuszem generalnym diecezji, archidiakonem kapituły katedralnej, krajowym koordynatorem duszpasterstwa dobroczynności. Od 1980 przewodniczył Komisji Charytatywnej Episkopatu, w latach 1990–1993 reaktywowanemu Caritas Polska. W 1991 uczestniczył w Sesji Specjalnej dla Kościoła Europy Światowego Synodu Biskupów w Watykanie.
1 lutego 1992 został przeniesiony na funkcję biskupa diecezjalnego diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Ingres do katedry w Koszalinie odbył 23 lutego 1992.
15 marca 1996 zmarł po długiej chorobie nowotworowej w Centrum Onkologii w Warszawie. 22 marca 1996 został pochowany w przedsionku katedry koszalińskiej.
Wyróżnienia, upamiętnienie Otrzymał honorowe obywatelstwo Siemianowic Śląskich.
Jego imię nadano, otwartemu w 2011, Domowi Hospicyjno-Opiekuńczemu Caritas w Darłowie. Został patronem ulic w Koszalinie, Katowicach i Siemianowicach.
Przypisy
Bibliografia G.