Od maja 1945 dowódca artylerii . Walczył z Japończykami (Armią Kwantuńską). Po kapitulacji Japonii mianowany generałem porucznikiem i komendantem wojskowym Harbina. W 1948 skończył wyższe kursy akademickie Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Od czerwca 1948 do maja 1951 dowódca artylerii Północnej Grupy Wojsk stacjonującej w Polsce, potem do kwietnia 1953 dowódca artylerii Nadmorskiego Okręgu Wojskowego na Dalekim Wschodzie, a do września 1954 dowódca artylerii Centralnej Grupy Wojsk stacjonującej w Austrii. W latach 1954–1958 dowódca 1 Armii Specjalnego Przeznaczenia Obrony Przeciwlotniczej w stopniu generała pułkownika artylerii, 1958–1960 dowódca wojsk rakietowych i przeciwlotniczych obrony powietrznej ZSRR. W latach 1960–1963 dowódca wojsk rakietowych i przeciwlotniczych i członek Wojskowej Rady Obrony Powietrznej Państwa. W 1962 mianowany marszałkiem artylerii, 1963–1969 dowódca wojsk rakietowych i artylerii ZSRR. Od 1969 wojskowy inspektor-doradca Grupy Generalnych Inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR.

Awanse generał major artylerii 05 lipca 1943; generał porucznik artylerii 11 lipca 1945;