W 1785 skierowano go z kolei do Monasteru Nowe Jeruzalem w Istrze. Po roku został mianowany przełożonym Monasteru Nowospasskiego, którym kierował przez osiem lat, przeprowadzając na jego terenie znaczące prace renowacyjne w cerkwiach św. Mikołaja, św. Sergiusza z Radoneża oraz Ikony Matki Bożej „Znak”. Będąc przełożonym monasterów zaliczanych do najważniejszych wspólnot monastycznych w Rosji, archimandryta Paweł stał się osobą doskonale znaną Świątobliwemu Synodowi Rządzącemu i carycy Katarzynie II. Od 1792 sam zasiadał w Synodzie.
20 marca 1794 został wyświęcony na biskupa niżnonowogrodzkiego, przyjmując chirotonię w obecności Katarzyny II, z rąk członków Świętego Synodu.
Biskup Paweł zyskał w eparchii niżnonowogrodzkiej opinię surowego hierarchy. Za różne przewinienia kierował duchownych eparchialnych do obowiązkowej pracy w klasztorach i seminariach, nakładał czasowy zakaz odprawiania nabożeństw, niektórych pozbawił święceń. Dyscyplinę zaprowadzał także wśród synów duchownych, którzy na mocy jego ukazów mieli obowiązkowo podejmować naukę w szkołach duchownych, zamieszkując w internatach pod ścisłym nadzorem wychowawców. W 1797 otrzymał order św. Anny I stopnia za swoją działalność w eparchii niżnonowogrodzkiej.