Po wyjściu z więzienia został ewakuowany do Polski i w październiku 1945 roku został adiutantem, a w sierpniu 1946 roku – zastępcą komendanta reaktywowanego Wileńskiego Okręgu AK ppłk. Antoniego Olechnowicza. Zorganizował własną siatkę konspiracyjną składającą się z żołnierzy wileńskiej AK zamieszkałych na terenie Ziem Odzyskanych, oraz Łodzi, Poznania i Katowic. W ramach działalności Ośrodka Mobilizacyjnego Okręgu Wileńskiego AK stworzył i kierował własną siatką konspiracyjną, składającą się z wileńskiej młodzieży, używał wtedy pseudonimów 111, Druh Michał, Tessaro (w dokumentacji więziennej błędnie wpisano: „Teresa”, „Tereso”). W styczniu 1948 roku osiedlił się w Szczawnie-Zdroju koło Wałbrzycha. W wyniku choroby wycofał się z aktywnej działalności w konspiracji.

Został aresztowany 23 czerwca 1948 roku w Szczawnie-Zdroju w trakcie ogólnopolskiej akcji „X”, wymierzonej w konspirację wileńską, przeszedł okrutne śledztwo prowadzone przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie 8 października 1949 roku skazał go na karę śmierci. Najwyższy Sąd Wojskowy utrzymał wyrok w mocy decyzją z 30 listopada 1949 roku, a Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Bolesław Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Wyrok wykonano 22 grudnia 1949 roku w więzieniu przy ul.