w prawej ręce trzyma model pierwszego klasztoru Camaldoli, leżącego w górzystym miejscu w pobliżu Arezzo we Włoszech. Tekst na tablicach to łaciński poemat wychwalający św. Romualda i życie zakonne. Tekst odnosił się do idealnego modelu klasztoru i towarzyszących mu pojedynczych pustelni lub cel, widocznych w górnej części obrazu. Budynki skąpane są w zieleni drzew. Do okrągłego terenu klasztornego znajdującego się na płaskowyżu prowadzi jedna brama wjazdowa. Za wyidealizowanym terenem klasztornym widać krajobraz górski podobny do toledańskiego, wielokrotnie przedstawianego przez El Greca. Herby na cokole należą do Conde de los Arcos y Anover i rodziny Mendoza, do Don Pedra Laso de la Vega, Conde de los Arcos i jego żony, oraz Mariany de Mendoza, córki Conde de Orgaz.
Obraz po raz pierwszy pojawił się w 1632 roku w inwentarzu kolekcji Arcos w Batres. W 1908 roku trafił do Instituto Valencia de Don Juan, założonej przez Guillerma Osmę, męża Valencii de Don Juany.