W pracy duszpasterskiej odznaczał się szczególną troską o biednych, dla których wynosił z konwentu dobra materialne, przede wszystkim jednak pożywienie, w czym nie znajdywał akceptacji ze strony wspólnoty.
W 1900 o. Lino został kapelanem więziennym. Wzbudzał szacunek odbywających wyroki. Szukał pracy dla opuszczających zakład. Organizował wizyty biskupie, m.in. przyszłego świętego Guido Maria Confortiego. W czasie zamieszek uratował od spalenia swój własny klasztor, który za namową grupy antyklerykałów chciał podpalić rozwścieczony tłum. W czasie rozruchów w latach 1898, 1907 i 1914 pomagał rodzinom zatrzymanych, interweniował w sądach, uspokajał władze miasta, powstrzymując przed zbrojną interwencją. W 1910 powierzono o. Lino obowiązki kapelana zakładu dla nieletnich, oddalonego trzy kilometry od Parmy. Zaangażowanie w działalność społeczną uniemożliwiało o. Lino prowadzenie wymaganego prawem kościelnym życia zakonnego. Władze zakonu postanowiły pozwolić mu na przebywanie poza klasztorem. W czasie I wojny światowej organizował pomoc dla jeńców wojennych. Zmarł nagle 14 maja 1924. Proces beatyfikacyjny otwarto 23 października 1948. Tytuł czcigodnego nadano mu 26 marca 1999.