Po wojnie został przesiedlony do Hof an der Saale w północnej Bawarii. Na przełomie 1951/52 przeniósł się do tzw. śląskiego osiedla twórczego („Schlesische Künstlersiedlung”)w Atzenberg w powiecie Wangen/Allgäu w Niemczech.
Tam został wolnym pisarzem bez stałego zatrudnienia. Pod koniec roku 1968 uległ udarowi mózgu, który spowodował problemy z mówieniem. Niekrawietz musiał na nowo uczyć się mówić, czytać i pisać. Hans Niekrawitz zmarł w swoim domu w Wangen w wieku 87 lat. Jego grób znajduje się na cmentarzu St. Wolfgang-Friedhof w Wangen.
Twórczość literacka Jego twórczość określają dwa kierunki: człowieczeństwo i humanitaryzm z jednej strony oraz los jego górnośląskiej ojczyzny i Odry z drugiej.
W początkach swojej kariery literackiej Niekrawietz znalazł mecenasa swojej twórczości w osobie Karla Schodroka (od 1930 roku dyrektora szkoły i radnego opolskiego) W czasopiśmie „Der Oberschlesier”, którego Schodrok był wydawcą, Niekrawietz opublikował swój pierwszy tomik wierszy: „Strophen von heut’” (Strofy dnia dzisiejszego – Opole 1932). Bardziej znanym było jego drugie dzieło pod tytułem „Kantate OS”, w których to wierszach opiewał górników śląskich i ich pracę.