9 lutego 1939 wraz z innymi żołnierzami Brygady internowany we Francji, w obozie St. Cyprien. Członek FPK. W marcu 1941 przedostał się do ZSRR. Udał się do Moskwy, skąd został skierowany do Sołnecznogorska i do Soczi. Po ataku Niemiec na ZSRR wstąpił do Armii Czerwonej, ukończył szkolenie dywersyjne i 28 lipca 1941 został zrzucony na tyły niemieckiej armii jako dowódca 7-osobowej grupy między Kowlem a Pińskiem. Po potyczce z Niemcami i Ukraińcami, w której zginęło 4 członków grupy, dostał się do niewoli i przewieziony do Równego, skąd zbiegł. W okolicach Szepietówki wysadził dwa niemieckie pociągi towarowe i do wiosny 1942 ukrywał się w okolicach Kamieńca Podolskiego, potem został wywieziony na roboty do Niemiec, gdzie wiosną 1945 został uwolniony przez aliantów. Potem został skierowany przez NKWD do Dniepropietrowska, gdzie pracował w przemyśle do czerwca 1946, gdy wrócił do kraju. Wstąpił do PPR i UB. Dzięki rekomendacji brata Zygmunta, który był funkcjonariuszem UB w Białymstoku, został przyjęty do pracy w centrali MBP w Warszawie jako referent sekcji ds. funkcjonariuszy. 16 X 1946 skierowany do WUBP w Gdańsku, gdzie został starszym referentem sekcji 1 Wydziału III WUBP. Od 1 VI 1947 zastępca szefa, a od 1 IX 1947 szef PUBP w Wejherowie. 15 marca 1948 zwolniony ze służby.