Kurt Aland zaklasyfikował go do kategorii III, co oznacza, że jest ważny dla poznania historii tekstu Nowego Testamentu.
Warianty tekstowe fragmentu (z lewej strony klamry tekst wydania NA27, z prawej strony tekst fragmentu 0186/0224): 4,5 – Ιησουν Χριστον ] Χριστον Ιησουν 4,5 – Ιησουν ] Ιησου Χριστου 4,13 – διο ελαλησα ] διο και ελαλησα
Wariant Χριστον Ιησουν (Chrystusa Jezusa) obecny jest w rękopisach: 03, 015, 044, 0209, 0243, 33, 1739, 1881, Byz; wariant Ιησου Χριστου (Jezusa Chrystusa) obecny jest w: p46, 01*, 011, 02c, 04, 0243, 33, 1739, 1881, 2464; wariant διο και ελαλησα (dlatego i powiedziałem) obecny w: 01, 010, 012 oraz minuskule 1175.
Historia Rękopis powstał w nieznanym miejscu w Egipcie. Nieznane jest też miejsce znalezienia rękopisu. Papirolodzy K.A. (Klaas) Worp oraz H. Harrauer wskazali na Fajum, jako prawdopodobne miejsce, w którym został znalezionyK. A. Worp – H. Harrauer, Tyche 8 (1993), p. 38-39; cyt. za: LDAB.
INTF datuje rękopis na V lub VI wiek. Stanley E. Porter uważa, że V wiek jest bardziej prawdopodobny (podobnie Cavallo oraz Maehler).