W roku 1932 założył Niemieckie Archiwum Mowy (Deutsche Spracharchiv) i był jego dyrektorem do roku 1971. W 1940 roku został dyrektorem Instytutu Fonometrii w Kaiser-Wilhelm-Gesellschaft. W czasach nazizmu był oskarżany o antynazistowskie wypowiedzi. W roku 1933 wstąpił do paramilitarnej organizacji Stahlhelm. W styczniu 1934 gdy Stahlhelm została przejęta przez SA, został także ich członkiem. W 1936 roku, pomimo swoich protestów, został usunięty z SA za niekoleżeńską postawę i niedowiarstwo. Po Anschlussie Austrii w 1938 r. denuncjował austriackich naukowców żydowskiego pochodzenia. Współpracował z Ahnenerbe, Instytutem Badań nad Kwestią Żydowską i Reichsnährstand oraz był pracownikiem Instytutu Badawczego Niemieckiej Pracy na Wschodzie w Generalnym Gubernatorstwie. Po wojnie w ankiecie dla władz alianckich przedstawił się jako ofiara reżimu nazistowskiego.
W 1950 habilitował się na Uniwersytecie w Getyndze. Od 1950 był Privatdozentem fonetyki na Uniwersytecie w Getyndze. W 1956 roku habilitował się w Münsterze, tam od roku 1958 był profesorem nadzwyczajnym. W 1963 przeniósł się na Uniwersytet w Kolonii, gdzie od 1964 był profesorem zwyczajnym katedry fonetyki i fonologii. W 1969 r. przeszedł na emeryturę.