16 grudnia 1939 roku dowództwo SS zamówiło w Brnie 2000 karabinów przeciwpancernych kal. 7,92 mm, przystosowanych do strzelania niemieckim nabojem 7,92 × 94 mm (Patrone 318). Pierwsze 1000 sztuk ukończono w styczniu 1941 roku i wyniki ich testów uznano za zadowalające. Do marca 1943 roku wyprodukowano łącznie ok. 3000 egzemplarzy. W związku ze zmniejszającą się skutecznością od 1942 roku zastępowane przez różne modele broni używające pocisków kumulacyjnych, ale używane były jeszcze w 1944-45, kiedy kilka z nich wpadło w ręce armii amerykańskiej.
Konstrukcja M.SS-41 był karabinem powtarzalnym, zasilanym z sześcionabojowego magazynka pudełkowego. Długa na 1102 mm lufa o czterech bruzdach prawoskrętnych nadawała pociskowi naboju 7,92 × 95 mm prędkość wylotową ok. 1080 m/s. Dawało to przebijalność pancerza rzędu 20 mm (z odległości 300 m) i 30 mm (z odległości 100 m) przy trafieniu pod kątem prostym. Broń miała długość całkowitą 1511 mm i masę 13,5 kg (z pustym magazynkiem). Wyposażona była dwójnóg o konstrukcji podobnej do używanego w karabinie maszynowym MG 34, uchwyt i pas do przenoszenia.