Pracował jako nauczyciel w szkołach niższych (infimie i gramatyce w Złoczowie: 1764/1765, w poetyce w Warszawie: 1765/1766). W latach 1777–1779 przebywał na studiach w Paryżu i prawdopodobnie we Włoszech. Od roku szkolnego 1781/1782 uczył cum honore Provinciae w warszawskiej Szkole Rycerskiej (historia, etyka, sytlistyka polskanauki historyczne i prawne). Przez kilka miesięcy roku 1784 pełnił też obowiązki bibliotekarza Szkoły Rycerskiej. Przez wiele lat (1769-1777, 1779-1781, 1794-1796) był także profesorem historii i wykładał ją w Collegium Nobilium pijarów w Warszawie.
Rok później (1785) otrzymał w formie beneficium probostwo w Książu Wielkim koło Miechowa. Zmarł 30 kwietnia 1806 roku w probostwie, w Książu Wielkim, gdzie mieszkał od roku 1797.
Twórczość Charakterystyka Już jako nauczyciel, włączył się w program reformowania szkolnictwa w Polsce. Był autorem pierwszych w Polsce podręczników historycznych. Na zamówienie Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych napisał podręcznik Historia powszechna dla szkół narodowych na klasę III, pierwszy raz wydana (1781), w której prezentował dzieje polskie w interpretacji wychowawczo-patriotycznej.
Był również publicystą i popularyzatorem wiedzy.