Jego mięso opisywano jako smaczne i prawdopodobnie wyginął z powodu polowań.
W przeciwieństwie do dronta dodo, nie zachowały się żadne wypchane okazy dronta samotnego.
Morfologia W raporcie z podróży François Leguata znalazła się informacja, że dront samotny to najczęściej występujący ptak na wyspie. Opis gatunku brzmiał następująco:
Zachowanie W okresie od marca do września dronty samotne magazynowały zapasy tłuszczu, masa niektórych samców dochodziła do 20,4 kg (45 funtów). Wiadome jest, że trzepotanie skrzydłami odgrywało rolę w komunikacji między osobnikami. Złapane przez człowieka w niewolę, nie chciały przyjmować pożywienia i umierały.
Lęgi Gniazdem drontów był kopiec z liści o wysokości około 45 cm. Samiec i samica wysiadywały jedno jajo przez około 7 tygodni. Młode usamodzielniały się po kilku miesiącach. Inne dronty samotne nie zbliżały się do gniazda na bliżej niż 200 jardów (1 jard ≈ 0,91 m). Samce nie opuszczały samic, komunikowali się ze sobą za pomocą trzepotania skrzydeł. Prawdopodobnie dronty samotne były monogamiczne i żyły w tej samej parze aż do śmierci.
Zobacz też Turdus Solitarius
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Kategoria:Gołębiowate Kategoria:Nieloty Kategoria:Wymarłe gołębiowe Kategoria:Wymarłe ptaki holocenu Kategoria:Taksony opisane przez Johanna Friedricha Gmelina Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1789 roku