Po wprowadzeniu kolejnych ulepszeń (najważniejsze to zastosowanie hydraulicznego napędu zespołów roboczych), w 1987 roku rozpoczęto montaż kolejnej wersji sieczkarni: Z350/3, która podobnie jak Z350/1 była wyposażona w hydrostatyczny napęd jezdny. Montażu Z350/1 prawdopodobnie zaprzestano w roku 1988, produkcji modelu Z350/2 w 1990 roku, a Z350/3 prawdopodobnie w 1991 roku. W roku 1992 w wyniku problemów zakładu zakończono produkcję maszyn i ogłoszono upadłość Poznańskiej Fabryki Maszyn Żniwnych. Części i podzespoły użyte do produkcji wszystkich modeli sieczkarni z serii Z350 były zunifikowane z tymi, które wcześniej używano do tworzenia polskich sieczkarni samojezdnych oraz kombajnów zbożowych Bizon. Jako że sieczkarnie były skierowane do gospodarstw wielkoobszarowych, trafiały one głównie do Państwowych Gospodarstw Rolnych, Spółdzielni Kółek Rolniczych oraz za granicę. Rolnicy indywidualni stawali się właścicielami nowych sieczkarni dość rzadko.