Wraz z dwiema córkami: Ludmiłą i Walerią przedostała się do Wilna, gdzie zamieszkała u swego bratapor. tamże..
Ludmiła uczęszczała do Gimnazjum Sióstr Nazaretanek w Wilnie, ukończyła je w 1933 roku, po czym podjęła studia w zakresie geografii na Uniwersytecie Stefana Batorego. Ukończyła je w 1939 roku, pod kierunkiem Mieczysława Limanowskiego. W czasie II wojny światowej pracowała jako nauczycielka w litewskim VI Państwowym Gimnazjum Wileńskim dla Dziewcząt, a w latach 1941-44 zaangażowała się w tajne nauczanie. W tym czasie była jedną z sześciu studentek, które pod opieką ks. Michała Sopoćki, przygotowywały założenie zgromadzenia zakonnego. Od 1944 do 1945 roku pracowała w Litewskim Instytucie Geologicznym w Wilnie. .
Po wojnie przyjechała, wraz z grupą pracowników i wykładowców USB, do Torunia, gdzie 1 października 1945 roku została zatrudniona na stanowisku asystenta w Katedrze Geografii Fizycznej, tworzonego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. W 1951 roku uzyskała stopień doktora nauk geograficznych. Tematem jej rozprawy były Moreny czołowe zachodniego Pojezierza Mazurskiego, a promotorem Rajmund Galon. W 1955 Centralna Komisja Kwalifikacyjna nadała jej tytuł docenta na podstawie całokształtu dorobku.