25 listopada 1944 roku został zatrzymany przez patrol niemiecki w Piotrkowie Trybunalskim. W czasie próby ucieczki został postrzelony w nogę i ujęty. Był torturowany przez Gestapo (bicie w ranną nogę, w wyniku czego rozwinęła się zgorzel gazowa). Po przewiezieniu do szpitala św. Trójcy w Piotrkowie konieczna była amputacja nogi. Po kilku dniach pobytu w szpitalu został zeń wykradziony przez patrol „Mokrego” z rejonu Rozprzy. Do końca okupacji ukrywał się kolejno w Ignacowie, Kisielach i Kacprowie.
W 1948 roku uzyskał dyplom architekta na Wydziale Architektury AGH w Krakowie. Przeniósł się do Warszawy, gdzie pracował w pracowniach architektonicznych. UB i SB przez wiele lat bezskutecznie próbowały pozyskać go na współpracownika. W 1965 roku wyemigrował do Wielkiej Brytanii. Po śmierci został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 299b-3-8).
W 1948 roku ożenił się w Krakowie z Haliną Marią z domu Kruszewską (1° voto Biernacką). Nie mieli dzieci.