W okresie 1943–1945, jako asystent w Katedrze Geodezji, prowadzi zajęcia dydaktyczne z miernictwa i rachunku wyrównawczego na Wydziale Inżynierii, Architektury i Oddziale Mierniczym.
We wrześniu 1945 wraz z innymi pracownikami Politechniki repatriowany do Krakowa. W listopadzie 1945 ponownie zdał egzamin dyplomowy z geodezji na Wydziale Politechnicznym Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie oraz został mianowany starszym asystentem w Katedrze Miernictwa. W roku akademickim 1945/46 prowadził zajęcia z miernictwa, rachunku wyrównawczego i rysunków sytuacyjnych na Wydziale Inżynierii Lądowej, Wodnej i Mierniczej. W 1946 przeniósł się do Wrocławia, gdzie na pierwszej uczelni, którą były stanowiące całość Uniwersytet i Politechnika - podjął pracę 15 lipca 1946 jako adiunkt w Katedrze Miernictwa przy Wydziale Budownictwa Lądowego. W okresie 1946–1950 prowadził wykłady i ćwiczenia z miernictwa i rachunku wyrównawczego dla studentów Wydziału Budownictwa, Architektury i Nauk Przyrodniczych (w tym dla geografów-kartografów i geologów). W październiku 1950 został mianowany na kierownika Katedry Miernictwa, którą utworzono na Wydziale Rolnictwa, równocześnie należał do zespołu organizacyjnego Wydziału Melioracji Wodnych, który w późniejszym czasie wszedł w skład Wyższej Szkoły Rolniczej.