Studia kończył w roku 1949, jako jeden z pierwszych powojennych absolwentów Politechniki Gdańskiej.

Przebieg pracy zawodowej W latach 1949–1950 pracował jako chemik-analityk w warszawskim Głównym Instytucie Lotnictwa. Po powrocie do Gdańska został zatrudniony w Centralnym Laboratorium Akademii Medycznej, w którym w latach 1950–1958 zajmował się elektroforezą i jonoforezą białek oraz analitycznymi zastosowaniami tych zjawiskElektroforeza i jonoforeza są fizykochemicznymi zjawiskami przemieszczanie się jonów lub innych cząstek obdarzonych ładunkiem wzdłuż linii sił pola elektrycznego. We współczesnym języku potocznym jonoforezie jest przypisywane węższe znaczenie – zabiegu elektroterapeutycznego lub kosmetycznego („jonoforeza”, „elektroforeza” lub „jontoforeza”)..

Od roku 1958 przez niemal 50 lat pracował na Wydziale Chemicznym Politechniki Gdańskiej. Otrzymał w roku: 1962 – stopień doktora nauk technicznych, 1966 – habilitację za badania dotyczące elektromagnetoforezy, 1967 – stanowisko docenta i kierownika Zakładu Analizy Technicznej, 1968 – stanowisko kierownika Zespołu Naukowo−Badawczego Chromatografii Cieczowej (LC) w Zakładzie Chemii Analitycznej, kierowanym przez prof.