wróciła pieszo do Poznania i dalej pociągiem do Krakowa.
PRL i III RP left|thumb|240px|Na schodach teatru w Pompei, 1959 r. thumb|240px|Promocja doktorska, 1964 r. thumb|240px|Ekipa prowadząca wykopaliska na Ostrowiu Lednickim, 1992 r. Tomasz Węcławowicz, Teresa Rodzińska-Chorąży, Klementyna Żurowska, Jacek Wrzesiński i Mateusz Łastowiecki Maturę zdała w 1946 r. u SS. Niepokalanek w Szymanowie. Następnie studiowała historię sztuki na UJ. Pracę magisterską napisała i obroniła u profesora Vojeslava Molè w 1952 r. Pięć i pół roku pracowała na Wawelu oprowadzając wycieczki. W 1958 r. wyjechała na studia podyplomowe do Poitiers. Po powrocie z Francji w 1960 r. otrzymała stanowisko asystenta w zakładzie historii sztuki u prof. Lecha Kalinowskiego. W latach 1961–1965 brała udział w wykopaliskach w Tyńcu. Pracę doktorską „Rotunda Panny Marii na Wawelu” obroniła w 1964 r. Od grudnia 1966 r. była na rocznym stypendium UJ w Genewie, a w latach 70. spędziła 3 miesiące w Rzymie. W 1971 r. habilitowała się na podstawie dorobku naukowego oraz pracy o architekturze romańskiej w Tyńcu. W tych latach pełniła też funkcję wicedyrektora instytutu i zajmowała się studentami eksternistami. Od 1970 r. wykładała i prowadziła proseminaria ze sztuki średniowiecznej powszechnej. W latach 1987–90 prowadziła wykopaliska na Ostrowiu Lednickim.