W styczniu 1918 roku wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji gen. Dowbor-Muśnickiego, wskutek niemieckich żądań przymusowo zdemobilizowany. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej od 7 marca 1919 roku jako dowódca kompanii 3 Pułku Strzelców Wielkopolskich (późniejszego 57 Pułku Piechoty Wielkopolskiej). Od lipca 1919 roku walczył na froncie litewsko-białoruskim, został ranny 4 marca 1920 pod Bobrujskiem oraz 31 lipca tego samego roku pod Cierpiłowicami. Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i dwukrotnie Krzyżem Walecznych. Awansowany na stopień kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku. Po 20 maja 1922 roku był dowódcą pociągu pancernego oraz w zastępstwie dowódca batalionu. Od maja 1922 był oficerem Sądu Rejonowego w Poznaniu, od 1 stycznia 1924 do 1 września 1925 – referentem Komendy Obozu Warownego Poznań.
W 1923 roku zdał egzamin dojrzałości w Wilnie. W roku 1926 podjął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Poznańskiego, w 1928 roku obronił dyplom magistra filozofii w zakresie chemii. Ukończył kurs dla oficerów młodszych w Chełmnie, następnie dowódca kompanii 41 Suwalskiego Pułku Piechoty im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 29 Dywizji Piechoty.