Pierwotnie zamówiono 283 pojazdy, a w maju 1943 zwiększono zamówienie do 460. Produkcja rozpoczęła się w zakładach SPA w Turynie w styczniu 1942 roku. Do maja 1943 roku wyprodukowano 282, a do zawieszenia broni we wrześniu ok. 320. Niemcy po zajęciu Włoch kontynuowali produkcję i wyprodukowali do początku 1944 roku 110 dział samobieżnych (w tym 36 w wersji dowódców plutonów) i 10 wozów dowodzenia. thumb|left|Włoskie Semoventi L40 w marszu Działo weszło na wyposażenie jednostek włoskich od lutego 1942 roku. Było używane bojowo w walkach w Afryce Północnej, na Bałkanach, na froncie wschodnim i na Sycylii po lądowaniu aliantów. Niemcy zdobyli pewną część tych dział w wyniku rozbrajania włoskich oddziałów po poddaniu się Włoch aliantom w 1943. Były one używane przez niemieckie oddziały we Włoszech. Oznaczone zostały Sturmgeschütz L40 mit 47/32 630(i). Często również wówczas przerabiane były na wozy dowodzenia, po usunięciu armaty i zamontowaniu karabinu maszynowego.