Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, w czasie której trafił do niewoli. Po zwolnieniu wrócił do Mościsk, aby ukończyć przerwaną edukację. Następnie studiował matematykę na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W czasie studiów udzielał korepetycji. Wśród jego uczniów znalazła się Hanna Adolf, która 12 lipca 1922 została jego żoną. W 1923 ponownie został uznany przynależnym do gminy Sanok (był wówczas studentem). W Wojsku Polskim został awansowany na stopień porucznika rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 61 pułku piechoty w Bydgoszczy. W 1934 był oficerem rezerwowym 21 pułku piechoty w Warszawie – pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III.
W 1922 przeniósł się do Wilna, gdzie wydał własne tłumaczenie Dzieciństwa Maksima Gorkiego. Zwrócił tym na siebie uwagę warszawskich wydawców. W 1924 osiadł w Warszawie i wraz z Melchiorem Wańkowiczem założył Towarzystwo Wydawnicze „Rój”. W wydawnictwie tym zajmował się sprawami finansowymi i technicznymi, podczas gdy Wańkowicz sprawował kierownictwo literackie.