Kōfuku (Szczęście) - 1937, Machi (Miasto), Fūsetsu (Wiatr i śnieg), Pekin - 1938, Tabibito (Podróżny) - 1940, a po wojnie takie utwory jak Ryokui (Zielona szata) i Shi-no-hana (Kwiaty śmierci) - 1946, Kuroi kage (Czarny cień) i Oboroyo (Mglista noc) - 1949, Jinkō Teien (Sztuczny ogród) - 1953. Na uwagę zasługuje również powieść Shiroi tō (Biały obelisk), będąca protestem przeciw militaryzmowi i władzy wielkich monopoli.
Abe jest przedstawicielem intelektualnego nurtu w literaturze. Nurt ten nie napotkał jednak podatnego gruntu w Japonii, odbiegał bowiem od japońskich tradycyjnych form myślenia, od tradycyjnych metod przekazu, akcentujących przede wszystkim wartości estetyczne lub stany emocjonalne, oraz od panującego wówczas w literaturze światopoglądu modernistycznego (w duchu którego powstawały zresztą pierwsze dzieła pisarza). Tendencje intelektualne nie dawały się pogodzić z ówczesną rzeczywistością społeczno-polityczną w Japonii - narastającym militaryzmem i faszyzmem, z dążeniami do przechowania tradycji feudalnej.