Był już wówczas mnichem – wieczyste śluby z imieniem Micheasz złożył w pierwszym roku pobytu na Akademii, 10 października 1892, przed jej rektorem, archimandrytą Antonim. Jego patronem został święty mnich Micheasz z Radoneża.
Święcenia diakońskie przyjął 17 października 1892 z rąk biskupa możajskiego Tichona. Ten sam hierarcha wyświęcił go na hieromnicha 16 maja roku następnego. Hieromnich Micheasz wyjechał następnie do Żyrowic, gdzie był nadzorcą niższej szkoły duchownej przy monasterze Zaśnięcia Matki Bożej. W 1896 wrócił do Moskwy. Przez rok opiekował się Zakrystią Synodu (przechowywano w niej cenne i zabytkowe szaty hierarchów) i był proboszczem cerkwi Dwunastu Apostołów. W 1897 otrzymał godność igumena.
W grudniu 1897 został przełożonym monasteru św. Józefa Wołokołamskiego, w styczniu roku następnego otrzymał godność archimandryty. W 1900 towarzyszył w podróży oddziałowi, który przewoził żołnierzy rosyjskich rannych podczas powstania bokserów. W 1901 został przełożonym monasteru św. Włodzimierza przy soborze pod tym samym wezwaniem w Chersonezie.
19 maja 1902 przyjął chirotonię na biskupa sarapulskiego, wikariusza eparchii wiackiej. Rezydował w monasterze św. Jana Chrzciciela w Sarapule.