Z Wilna wyjechał na własne życzenie w 1895 i osiadł w Ławrze Poczajowskiej. Jeszcze jednak w tym samym roku metropolita petersburski i ładoski Palladiusz mianował go proboszczem dwóch cerkwi Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego we Francji: w Pau oraz w Biarritz. W miejscowościach tych zyskał znaczny autorytet.
23 lutego 1901 został nominowany na biskupa bałachnińskiego, wikariusza eparchii niżnonowogrodzkiej. Po raz pierwszy w historii wikariusz tejże administratury został wyświęcony w Niżnym Nowogrodzie. Przeprowadzonej 15 kwietnia 1901 chirotonii biskupiej przewodniczył arcybiskup kazański i swijaski Arseniusz. Biskup bałachniński był również przewodniczącym rady szkół eparchii niżnonowogrodzkiej. W 1902 na polecenie biskupa niżnonowogrodzkiego Nazariusza przeprowadził kontrolę w eparchialnych monasterach.
W listopadzie 1903 został przeniesiony do eparchii czernihowskiej, jako jej biskup pomocniczy z tytułem biskupa nowogrodzko-siewierskiego. Był także przełożonym Jeleckiego Monasteru Zaśnięcia Matki Bożej w Czernihowie. W 1908 brał udział w I wszechrosyjskim zjeździe misjonarzy w Kijowie.