Nie zgadzając się z koncepcją uspołecznienia ziemi, 19 grudnia 1917 podał się do dymisji.
W okresie Hetmanatu pracował w ziemstwie guberni kijowskiej. Był członkiem delegacji ukraińskiej na konferencję pokojową Ukrainy z Rosją sowiecką (maj-październik 1918) i komisji do negocjacji umów handlowych z Państwami Centralnymi. W styczniu-lutym 1919 członek delegacji Ukraińskiej Republiki Ludowej negocjującej z mocarstwami Ententy. Od 13 lutego do 9 kwietnia 1919 minister spraw zagranicznych URL, w gabinecie Serhija Ostapenki. W latach 1919–1923 poseł URL w Rumunii. W październiku 1920 otrzymał wraz z gen. Serhijem Delwigiem pełnomocnictwo Symona Petlury do rozmów w Piotrem Wranglem w sprawie uznania URL i zawarcia ukraińsko-rosyjskiej konwencji wojskowej, misja stała się bezprzedmiotowa wobec upadku rządu Wrangla.
W 1923 wyemigrował do Czechosłowacji, został profesorem Ukraińskiej Akademii Gospodarczej w Poděbradach.