W sierpniu 1980 w Aleppo oraz w kwietniu 1981 w Hamie wojska tłumiące wystąpienia islamistyczne dokonywały doraźnych egzekucji mężczyzn powyżej czternastego roku życia. Syryjski oddział zniszczył także obóz treningowy Braci Muzułmanów w Jordanii.
Jesienią 1980 islamiści kontynuowali walkę z rządem. W grudniu 1980 ogłosili powstanie Frontu Islamskiego, zaś w kolejnych zamachach zginęli osobiści przyjaciele al-Asada: przywódca Narodowego Frontu Postępu Darwisz az-Zuni oraz lekarz Jusuf Sajjigh. Front Islamski zapowiedział utworzenie w Syrii islamskiego państwa respektującego wolność słowa, wolność wyborów, niezawisłość sądownictwa oraz wprowadzającego prawdziwą reformę rolną. Przywódcami organizacji zostali Sad ad-Din, Ali Sadr ad-Din al-Bajanuni oraz Sajjid Hawwa (wszyscy trzej przebywali poza Syrią). Front Islamski stał się rozpoznawalny na Zachodzie i w całym świecie arabskim, zaczął zdobywać zwolenników, jak również materialne wsparcie od sympatyków w Arabii Saudyjskiej, Jordanii i Egipcie.