Historia bojowa We wrześniu 1943 r. Dywizja została przetransportowana na terytorium Niezależnego Państwa Chorwackiego, gdzie przeszła szkolenie wojskowe i uzupełniono jej stany liczebne. Następnie przydzielono ją do III Korpusu Pancernego SS, w ramach którego – wraz z SS-Freiwilligen-Legion Niederlande – zwalczała komunistyczną partyzantkę kierowaną przez Josipa Broz Titę. Pod koniec listopada SS-Panzergrenadier Regiment 24 „Danmark” toczył ciężkie walki z 5-tysięcznymi siłami partyzantów w rejonie miejscowości Glina, ponosząc spore straty. W tym czasie SS-Panzer Abteilung 11 otrzymał honorowy przydomek „Hermann von Salza”, na cześć czwartego wielkiego mistrza średniowiecznego Zakonu Krzyżackiego.
W styczniu 1944 r. Dywizję przeniesiono na front wschodni w rejon miasta Oranienbaum pod Leningradem, gdzie trafiła pod rozkazy Grupy Armii „Nord”. Liczyła wówczas ok. 11,3 tys. żołnierzy. Natychmiast po przybyciu skierowano ją na pierwszą linię frontu. 14 lutego sowieckie uderzenie przerwało pozycje niemieckie, co doprowadziło Dywizję do odwrotu w kierunku Narwy w Estonii. Walki w rejonie tego miasta zostały nazwane „bitwą europejskiego SS”, gdyż większość zaangażowanych w nie jednostek niemieckich składała się z cudzoziemskich żołnierzy z wielu krajów Europy.