Czterej żołnierze, dwaj Francuzi i dwaj Laotańczycy, dotarli do francuskich pozycji odległych o 80 km po 6 dniach wędrówki przez dżunglę. Poza nimi nie uciekł nikt. Opór francuskiego garnizonu stał się popularnym hasłem wśród francuskich żołnierzy w Indochinach, a także posłużył jako wzór dla strategii Francuzów i Việt Minhu w czasie decydującej bitwy o Dien Bien Phu w następnym roku.
Prolog Việt Minh w Laosie Na początku 1953 r. Việt Minh pod dowództwem Võ Nguyên Giápa rozpoczął inwazję Laosu w celu wywarcia dodatkowego nacisku na Paryż i siły francuskie stacjonujące w Indochinach. W rejonie Muong Khoua były rozlokowane 312, 308 i 316 dywizje Việt Minhu, których długie linie zaopatrzeniowe były utrzymywane przez prawdziwą armię 200 tys. tragarzy. Francuskie dowództwo, w owym czasie z Raoulem Salanem na czele, zdecydowało o utworzeniu szeregu ufortyfikowanych placówek w północnym Laosie w celu odpierania sił Việt Minhu tak długo, jak to możliwe, by uzyskać czas na fortyfikację Luang Prabang i Wientian, głównych miast Laosu. Król Laosu Sisavang Vong, pozostając w Luang Prabang, dodał francuskim działaniom dużego impetu. Obszar północnego Laosu z jego klimatem izolował wiele z placówek wskutek występowania nocnych mgieł zwanych 'crachin', gęstej dżungli, braku dróg i urwistego terenu.