W lipcu 1867 objął także kierownictwo redakcji „Woronieżskich Jeparchialnych Wiedomostiej”, którą kierował przez cztery lata oraz obowiązki dziekana monasterów eparchii woroneskiej, jak również cenzora kazań głoszonych w Woroneżu.
12 listopada 1871 został nominowany na biskupa ostrogoskiego, wikariusza eparchii woroneskiej. Jego chirotonia biskupia odbyła się 19 grudnia tego samego roku w Petersburgu. Natychmiast po chirotonii został wyznaczony na przełożonego Akatowskiego Monasteru św. Aleksego w Woroneżu. W 1879 został ordynariuszem eparchii orenburskiej, zaś po trzech latach przeniesiono go na katedrę czernihowską. W eparchii czernihowskiej otworzył szereg nowych parafii, dbał o wyświęcanie nowych kapłanów na wakujące miejsca, organizował bractwa cerkiewne dla świeckich. Z jego inicjatywy wyremontowany został monaster św. Eliasza w Czernihowie oraz Monaster Wołdiński. Dbał o poziom śpiewu cerkiewnego oraz szkół parafialnych. Autor stojących na wysokim poziomie kazań i komentarzy biblijnych oraz tekstów teologicznych i cyklu Listy do kobiety-chrześcijanki wydanego w 1891 w Czernihowie.
Został pochowany, zgodnie z własnym życzeniem, pod ołtarzem soboru Trójcy Świętej przy rezydencji biskupiej, obok arcybiskupów Filareta i Nataniela.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w XIX wieku Kategoria:Zmarli w 1893 Kategoria:Biskupi orenburscy Kategoria:Eparchia woroneska Kategoria:Biskupi czernihowscy (Patriarchat Moskiewski)