W kampanii wrześniowej 1939 zmobilizowany jako podchorąży, przydzielony jako dowódca 3 plutonu 1 kompanii 84 Pułku Strzelców Poleskich 30 Poleskiej Dywizji Piechoty, w składzie Grupy Operacyjnej „Piotrków”, Armia „Łódź”. Awansowany na stopień podporucznika ze starszeństwem od 1 września 1939. Walczył w obronie Modlina, po kapitulacji od 29 września w niemieckiej niewoli. 24 października uciekł, dotarł do rodzinnego Pińska, okupowanego przez Sowietów. Pracował jako kreślarz, działał w konspiracji niepodległościowej. 19 czerwca 1941 aresztowany przez NKWD, zesłany wraz z rodziną w głąb ZSRR. Podczas zesłania zmarł mu ojciec. Od 21 czerwca 1941 więziony w Pińsku, następnie w Kirowie.
Po układzie Sikorski–Majski 10 września 1941 zwolniony, 11 listopada 1941 wstąpił do Armii Andersa, przydzielony jako dowódca plutonu 3 kompanii 17 Pułku Piechoty 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty. Po ewakuacji armii do Iranu od 1 września 1942 przydzielony do 2 kompanii 17 Pułku Piechoty. Od 10 listopada 1942 przydzielony do 17 Batalionu Strzelców, od 15 grudnia w punkcie zbornym lotnictwa w Chanakin. Od 4 stycznia 1943 przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii.