Przeprowadził wnikliwe badania 690 dokumentów archiwalnych z archiwów Wrocławia, Krakowa, Poznania i Kórnika, z czego tylko 311 pozycji było dotychczas odnotowanych w „Bibliografii polskiej” K. Estreichera. Na krótko podjął pracę w dziale zbiorów specjalnych Centralnej Biblioteki Wojskowej. W 1973 w Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych, został kierownikiem Działu Wydawniczego oraz sekretarzem czasopisma Teki Archiwalne. 1 marca 1974 podjął pracę dydaktyczną na Wydziale Humanistycznym Filii UW w Białymstoku. 30 czerwca 1977 obronił doktorat; w tymże roku został adiunktem. Stopień naukowy doktora doktora habilitowanego, nadany przez Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk 9 lutego 1989, uzyskał w oparciu o rozprawę "Prasa i pisma periodycznie powstania kościuszkowskiego", za którą otrzymał nagrodę Rektora Uniwersytetu Warszawskiego. W lipcu 1990 został mianowany przez Ministra Edukacji Narodowej na stanowisko docenta na Uniwersytecie Warszawskim, a w styczniu 1991 został przez rektora Uniwersytetu Warszawskiego mianowany profesorem nadzwyczajnym.