Pielgrzymi Trzon grupy kolonistów składał się z 35 członków gminy kalwińskiej z miejscowości Scrooby w Nottinghamshire. Ze względu na głoszone poglądy zwano ich separatystami, a wyłonili się oni na fali ruchu purytańskiego, pragnącego oczyścić () Kościół Anglii z form i obrządków kojarzonych z katolicyzmem. Separatyści widząc daremność tych wysiłków ostatecznie odrzucili anglikanizm (stąd nazwa), a ze względu na państwowy charakter kościoła i fakt, że taka secesja oznaczała de facto zakwestionowanie władzy królewskiej, spotkały ich dotkliwe represje. W ucieczce przed prześladowaniami grupa z Nottinghamshire pod wodzą Williama Bradforda przeniosła się do holenderskiej Lejdy.
Pomimo swobody wyznania Republika Zjednoczonych Prowincji nie zachwyciła angielskich przybyszów. Wiejska komuna głosząca pochwałę ciężkiej pracy i unikania ziemskich uciech nie czuła się dobrze w dużym, obcym mieście. Na domiar złego dzieci separatystów zaczęły szybko tracić poczucie etnicznej tożsamości, a mężczyznom trudno było znaleźć dobrze płatną pracę. Dlatego też przeczytawszy wydany w 1616 Opis wybrzeży Nowej Anglii (autorstwa angielskiego żołnierza i badacza kapitana Johna Smitha), część członków kongregacji postanowiła przenieść się z Holandii do Nowego Świata.