Po występach we Florencji i Mediolanie (1719), Bolonii, Florencji i Turynie (1720) oraz Padwie (1721), powróciła do Wenecji na sezon 1721–22, śpiewając w pięciu operach, w tym Nerone Orlandiniego: śpiewała Poppeę, Faustina Oktawię, podczas gdy wyborny kontralt Diana Vico była Agrypiną.

Pierwsza wizyta w Londynie thumb|350px|Rycina przedstawiająca wykonanie Händlowskiej opery "Flavio" – Gaetano Berenstadt po prawej stronie, Cuzzoni w środku i Senesino po lewej. Przybycie Cuzzoni do angielskiej stolicy było wyczekiwane, czemu dawano wyraz w prasie. Chociaż „London Journal” z 27 października 1722 roku ogłaszał, że „Mrs. Cotsona [sic], an extraordinary Italian Lady, ... is expected daily”, zdążyła poślubić Pietra Giuseppe Sandoniego w czasie podróży i zadebiutowała w Londynie dopiero 12 grudnia 1723 roku, wcielając się w rolę Teofane w Ottonem Georga Friedricha Händla w King's Theatre, Haymarket. Z pewną arią tejże postaci, „Falsa immagine”, jest związana słynna opowieść, żywo obrazująca charakter zarówno śpiewaczki, jak i kompozytora. Jako że partia ta nie była pierwotnie przeznaczona dla niej (lecz prawdopodobnie dla Maddaleny Salvai), na próbie odmówiła jej wykonywania. Według historyka Johna Mainwaringa, Händel odpowiedział: „O Pani, wiem że jest Pani istną diablicą, ale przypominam, że ja jestem Belzebubem, Szefem Diabłów”.