Rada Wydziału Elektrycznego PWr nadała mu tytuł doktora habilitowanego na podstawie przedłożonej rozprawy zatytułowanej Przebiegi przejściowe podczas jednofazowych zwarć doziemnych w sieciach średnich napięć i wykorzystanie ich w automatyce zabezpieczeniowej. W lutym 1976 r. został mianowany docentem. Od 1 czerwca 1976 do 30 września 1977 r. przebywał na Uniwersytecie Technicznym w Darmstadt jako stypendysta Fundacji im. Alexandra von Humboldta. W okresie 1 września 1978 do 31 sierpnia 1981 r. pełnił funkcję prodziekana Wydziału Elektrycznego PWr. Latem 1981 r. przebywał ponownie na uczelni w Darmstadt. W okresie od 29 kwietnia 1982 do 30 września 1986 r. pracował naukowo we Friedrich-Alexander-Universität Erlangen-Nürnberg (Niemcy). Główny wykonawca wielu projektów Niemieckiej Wspólnoty Badawczej (DFG) w latach 1982–2003. 30 czerwca 1989 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w lutym 1995 r. został mianowany na stanowisko profesora zwyczajnego. W latach 1999–2005 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Podstaw Elektrotechniki i Elektrotechnologii PWr, a od 1993 do 2008 r. kierownika Zakładu Elektrotechniki Teoretycznej. Po przejściu 31 maja 2003 r. na emeryturę, w okresie do 30 września 2008 r.