Zlecenie na to mające 2,4 m wysokości dzieło opiewało na 800 dolarów i miało charakter nagrody dla artystki. W trakcie wystawy Potter widziała niewielkie prace rosyjskiego rzeźbiarza Paolo Troubetzkoya, które zainspirowały ją do eksperymentów z kameralnymi w charakterze rzeźbami o wysokości 30 cm. W 1894 roku Potter rozpoczęła karierę zawodową zakładając własne studio w Chicago. Stało się ono wkrótce miejscem spotkań ważnych chicagowskich postaci ze świata sztuki i literatury zyskując sobie miano „pokoiku” („Little Room”). W 1895 roku artystka odwiedziła nowojorskie studio znanego rzeźbiarza Augustusa Saint-Gaudensa. W tym samym roku została członkinią nowojorskiego Society of American Artists i od tego momentu zaczęła brać udział w organizowanych przez to stowarzyszenie corocznych wystawach. Uznanie dla jej twórczości przyszło najpierw wraz z delikatnie podbarwionymi gipsowymi portretami dystyngowanych dam i figurami współczesnych jej kobiet ubranych według ideału Gibson Girl, nazywanych przez nią samą „Potterines”;