Rewolucja dotarła do kopalnianych osad 3 marca 1917 – na wieść o upadku caratu górnicy Anżerki i Sudżenki zorganizowali mityng. Rok później – 11 maja 1918 dekretem Lenina znacjonalizowano sudżeńskie kopalnie.
W 1928 połączone osady Anżersk i Sudżensk utworzyły osiedle typu miejskiego, które w 1931 otrzymało prawa miejskie jako Anżero-Sudżensk.
W czasie II wojny światowej, po napaści Niemiec na ZSRR, miasto było ważnym ośrodkiem produkcji przemysłowej (tu trafiały ewakuowane ze wschodu fabryki budowy maszyn, remontu wagonów, zakłady chemiczno-farmaceutyczne), przede wszystkim jednak nadal ośrodkiem wydobycia węgla. Historia miasta podkreśla dzień 16 kwietnia 1942, kiedy to sztygar kopalni 5/7 F. N. Tkaczenko jako przodkowy ustanowił rekord pracy, wypełniając normę w 1013%. Dodać trzeba, że w latach czterdziestych w kopalni pracowały także brygady kobiece (ponad 20 000 mieszkańców – mężczyzn poszło na front, nie powróciło z nich 7400) – w 1942 do sztolni zjeżdżały 1532 kobiety.