Podczas II wojny światowej pracował jako robotnik przymusowy w cukrowni, w 1945 znalazł się w Krakowie, gdzie przez krótki czas był inspektorem przemysłu spirytusowego. W 1946 - w wyniku wysiedlenia Polaków ze Lwowa - zamieszkał we Wrocławiu, na przeprowadzkę namówił mieszkającego w Warszawie ojca Adolfa Kamienobrodzkiego, ale ten zmarł kilka miesięcy później. Był współtwórcą Katedry Technologii Rolnej Uniwersytetu i Politechniki Wrocławskiej, a następnie w Wyższej Szkole Rolniczej we Wrocławiu. W 1949 ukończył studia eksternistyczne na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu i Politechniki Wrocławskiej, w tym samym roku obronił pod kierunkiem prof. Aleksandra Tychowskiego pracę doktorską pt. „Współczynnik czystości ziemniaczanych zacierów gorzelniczych”. Sześć lat później w 1955 otrzymał tytuł docenta, a w 1962 profesora nadzwyczajnego. Od 1952 do 1961 kierował w studium wieczorowym Wydziału Chemicznego Politechniki Wrocławskiej specjalizacją fermentacji i węglowodorów, a od 1962 Katedrą Technologii Rolnej. Opracował trzydzieści dziewięć prac naukowych i jeden podręcznik akademicki. Pochowany został na cmentarzu przy ul. Ogrodowej w ŁodziUniwersytet przyrodniczy we Wrocławiu Profesorowie. Wilhelm Kamienobrodzki.
Odznaczenia Srebrny Krzyż Zasługi; Odznaka Honorowa „Orlęta”.
Przypisy