Acrophyseter – wymarły rodzaj ssaków z infrarzędu waleni (Cetacea) żyjących około 6 milionów lat temu, których szczątki znaleziono w formacji Pisco w Peru.
Budowa thumb|left|Zęby Acrophyseter deinodon Rodzaj i jego gatunek typowy, Acrophyseter deinodon, opisano w 2008 roku. Pierwszy człon nazwy Acrophyseter pochodzi od greckiego przymiotnika akros (ostry) i odnosi się do krótkiego, ostro zakończonego, zwróconego do góry pyska walenia. Natomiast drugi człon nazwy Acrophyseter, tj. Physeter, jest naukowym określeniem kaszalotów. Jednakże w przeciwieństwie do współczesnych kaszalotów, A. deinodon osiągał względnie niewielkie rozmiary ciała, dochodzące maksymalnie do około 4 m długości, jak również posiadał zęby zarówno na szczęce, jak i na żuchwie. Zębów szczękowych było 12 par, żuchwowych natomiast 13 par. Duże, ostre zęby były silnie umocowane w głębokich zębodołach. Epitet gatunkowy deinodon jest zbitką dwóch greckich wyrazów: deinos (straszliwy) i odon (ząb). Tylne dolne zęby Acrophyseter były rozstawione blisko siebie, co sugeruje, że służyły do cięcia, inaczej niż u dzisiejszych kaszalotów, zdobywających pokarm poprzez zasysanie, które nie mają nawet zębów na szczękach.