radiancja na jednostkę częstotliwości) w kierunku prostopadłym do emitującej powierzchni (jednostka w SI: W·m−2·sr−1·Hz−1), – częstotliwość promieniowania, – stała Plancka, – temperatura ciała doskonale czarnego, – prędkość światła w próżni, – stała Boltzmanna.
Rozkład w zależności od długości fali:
gdzie: – radiancja spektralna (tzn. radiancja na jednostkę długości fali) (jednostka w SI: W·m−2·sr−1), – długość fali promieniowania.
W celu wyjaśnienia promieniowania ciała doskonale czarnego Planck wprowadził nową stałą fizyczną, nazywaną obecnie stałą Plancka oznaczoną jako h. Datę 14 grudnia 1900 roku uważa się za narodziny mechaniki kwantowej. Stała Plancka okazała się kluczowym parametrem występującym w wielu równaniach opisujących zjawiska w skali atomowej. Późniejsze prace doprowadziły do sformułowania nowej statystyki Bosego-Einsteina, z której można było wyprowadzić rozkład Plancka. Porcje promieniowania cieplnego nazwano fotonami, a różnicom stanów energii nadano nazwę kwantów. Wiedząc że promieniowanie emitowane jest w postaci fotonów, można zapisać wzór wyrażający średnią liczbę emitowanych fotonów o energii z zakresu w postaci:
Przypisy
Linki zewnętrzne [dostęp 2025-12-14]. Ten matematyczny trik zrewolucjonizował fizykę (nt. odkrycia kwantu przez Plancka) – wykład na YouTube
Kategoria:Prawa i równania termodynamiki Kategoria:Promieniowanie Kategoria:Max Planck