W 1917 roku opuścił wojsko rosyjskie w stopniu sztabskapitana i wstąpił do I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego. Po jego rozformowaniu powrócił w rodzinne strony. W pierwszych dniach stycznia 1919 roku wstąpił do Samoobrony Lidzkiej w stopniu porucznika. Później był kolejno dowódcą kompanii i zastępcą dowódcy batalionu w oddziale mjr. Władysława Dąbrowskiego. Następnie pełnił funkcję dowódcy batalionu w Lidzkim Pułku Strzelców. W 1926 roku został przeniesiony do 6 Brygady Korpusu Ochrony Pogranicza. 12 kwietnia 1927 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 57. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W listopadzie 1928 roku został przeniesiony z KOP do 55 Poznańskiego pułku piechoty w Lesznie. Podczas ćwiczeń wojskowych nabawił się przeziębienia, a następnie ciężkiej choroby płuc. We wrześniu 1930 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VII. Zmarł 18 stycznia 1931 roku w Lidzie.