Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego i jednocześnie kontynuował przerwane przez wojnę studia medyczne. Następnie brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej oraz latem 1920 w wojnie polsko-bolszewickiej jako ochotniczy plutonowy sanitarny w baterii zapasowej 12 pułku artylerii polowej. W uznaniu jego odwagi i poświęcenia na rzecz opieki nad rannymi został awansowany do stopnia podporucznika sanitarnego 19 stycznia 1921Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 29 stycznia 1921 roku, poz. 113.. Następnie 20 marca 1921 został urlopowany bezterminowo i przeniesiony do rezerwyPierwsza lista oficerów rezerwowych WP, dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z dnia 24 września 1921 roku, s. 68.. Został awansowany do stopnia porucznika. Później do stopnia kapitana podlekarza rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 jako oficer rezerwowy był przydzielony do o 6 batalionu sanitarnego we Lwowie. Przeniesiony do rezerwy był przydzielony do Korpusu Oficerów Sanitarnych w 1934. W 1934 w stopniu kapitana lekarza rezerwy był w kadrze zapasowej 10 Szpitala Okręgowego i był wówczas przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok.