Badanie odbywa się w zaciemnionym pomieszczeniu. Badane zwierciadło unieruchamia się w pozycji pionowej (jak na rysunku). Sztuczną gwiazdę umieszcza się jak najbliżej środka krzywizny zwierciadła (czyli w odległości podwójnej ogniskowej od niego). Wówczas obraz rzeczywisty sztucznej gwiazdy po odbiciu od zwierciadła powstaje w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Pomiar polega na przesuwaniu noża w taki sposób, aby przeciął on wiązkę odbitego światła w pobliżu tego obrazu i obserwacji oświetlonej powierzchni zwierciadła, patrząc z tyłu noża.
W przypadku zwierciadła sferycznego wszystkie promienie odbite od jego powierzchni skupią się ponownie w pobliżu środka krzywizny i podczas przecinania nożem tak skupionej wiązki zaobserwowane zostanie równomierne wygaszanie oświetlonej powierzchni zwierciadła. Jeśli natomiast kształt zwierciadła odbiega od sferycznego, wówczas odstępstwa te staną się widoczne w postaci charakterystycznej gry cieni, zmieniającej się podczas zmiany położenia noża.
Metoda Foucaulta może być również wykorzystana do oceny dokładności wykonania wklęsłych zwierciadeł paraboloidalnych, elipsoidalnych lub hiperboloidalnych. Wówczas przed zwierciadłem umieszcza się specjalną maskę dzielącą powierzchnię odbijającą na koncentryczne strefy i dokonuje pomiaru dla każdej z tych stref z osobna, zmieniając położenie noża w osi podłużnej.
Bibliografia
Kategoria:Optyka