960–976), czyli w roku 971, cesarz nakazał rozbudowę klasztoru i zmianę jego nazwy na Longxing (Klasztor Wznoszącego się Smoka).
Po dwóch dalszych rozbudowach klasztoru w czasie dynastii Qing (1644–1912) w okresach kangxi (康熙) (1661–1722) i qiánlóng (乾隆) (1735–1796) klasztor stał się jednym z największych w Chinach. W 1713 roku cesarz nakazał zmianę nazwy klasztoru na Longxing (Klasztor Pomyślnego Rozwoju).
Kompleks był często odwiedzany przez cesarzy chińskich różnych dynastii oraz innych sławnych ludzi, którzy zostawiali w klasztorze własnoręcznie napisane wiersze i teksty wyryte na stelach.
Obecnie klasztor jest otwarty dla zwiedzających jako muzeum. Jego powierzchnia zajmuje 85200 metrów kwadratowych. Jest uważany za jeden z dziesięciu najsłynniejszych klasztorów w Chinach. W 1953 roku ustanowiono specjalną grupę odpowiedzialną za zabezpieczenie zabytków kulturowych. W 1961 roku Rada Państwa ogłosiła kompleks Longxing chronionym przez państwo obiektem kulturalnym. Przeprowadzono także wiele prac konserwatorskich i badawczych.